Ostatnie miejsca w grupach startujących wiosną! Nowe grupy i lokalizacje w grupach startujących jesienią! Nie czekaj - przejdź do zakładki Warsztaty 🚀
W 1935 roku Bill W. i dr Bob przyznali, że nie radzą sobie ze swoim życiem.
Ich uzależnienie doprowadziło ich na dno, a wspólne poszukiwania drogi uzdrowienia i współpraca z Łaską, zaowocowała Programem, który uratował życie im oraz milionom ludzi na całym świecie.
To jednak tylko część dwunastrokrokowej historii…
1. Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec naszego uzależnienia i naszych problemów i że nie możemy już dać sobie rady
z naszym życiem.
•
2. Uwierzyliśmy, że moc większa do nas samych może przywrócić nam duchowe zdrowie.
•
3. Postanowiliśmy powierzyć naszą wolę i nasze życie opiece Boga, na ile Go pojmujemy.
•
4. Dokonaliśmy gruntowanego i odważnego obrachunku własnego wnętrza.
•
5. Bez ukrywania wyznaliśmy Bogu, sobie i drugiemu człowiekowi istotę naszych błędów.
•
6. Staliśmy się całkowicie gotowi, aby Bóg uwolnił na od wszystkich wad charakteru.
•
7. Pokornie błagaliśmy Go, by uwolnił nas od naszych słabości.
•
8. Sporządziliśmy listę osób, którym wyrządziliśmy krzywdę i postanowiliśmy im zadośćuczynić.
•
9. Tam, gdzie to było możliwe, doprowadziliśmy do ładu stosunki z ludźmi, których niegdyś zraniliśmy.
•
10. Uczciwie patrzyliśmy na siebie, z miejsca przyznając się do popełnionych błędów.
•
11. Staraliśmy się pogłębić naszą relację z Bogiem poprzez modlitwę, rozeznawanie Jego woli i wchodzenie w doświadczenie, by tę wolę pełnić.
•
12. Przebudzeni duchowo w rezultacie podjęcia współpracy z łaską, staliśmy się być świadkami zmiany, której już doświadczyliśmy, pracując wg Programu 12 Kroków. Nieustannie podejmujemy starania, aby ta zmiana pogłębiała się poprzez życie zasadami Programu.
Frank Buchman, amerykański pastor luterański, zakłada Chrześcijańską Wspólnotę Pierwszego Wieku, której członkowie praktykują „cichy czas” (modlitwa i medytacja Słowa Bożego) oraz dzielą się swoimi doświadczeniami, wyznają grzechy i modlą się o przemianę życia
Wspólnota rozrasta się pod nazwą Grupa Oksfordzka i w wielu mniejszych grupach kontynuuje dzielenie się owocami „cichego czasu”, jak również odnosi się do 4 absolutnych standardów moralnych (4 absolutów): uczciwości, czystości, bezinteresowności i miłości
Samuel Shoemaker, duchowny kościoła Episkopalnego, odnawia Misję prowadzoną przy Calvary Church jako schronisko dla bezrobotnych, bezdomnych i uzależnionych. Tam też spotyka się jedna z Grup Oksfordzkich
„Beznadziejny alkoholik” Rowland Hazard, po rocznej terapii u dr. Carla Junga, idzie za jego radą, by umieścić się w religijnej atmosferze i doświadczyć nawrócenia – duchowego przebudzenia, jako jedynego, możliwego ratunku. Rowland dołącza do Grupy Oksfordzkiej przy Calvary Church;
„Beznadziejny alkoholik” Ebby (Edwin Throckmorton) Thacher z nakazu sądu trafia pod opiekę członków Grup Oksfordzkich, w tym Rowlanda Hazarda, który umieszcza go w Calvary Rescue Mission i przekazuje mu zasady grupy
Bill (William) Wilson, makler giełdowy z Nowego Jorku, słyszy od dr. Williama Silkwortha, że jeśli nadal będzie pił, to doświadczy uszkodzenia mózgu i że medycyna nie już jest w stanie mu pomóc
Ebby Thacher odwiedza w Nowym Yorku swojego kumpla Billa, opisuje swoją drogę trzeźwienia i przekazuje zasady Grupy Oksfordzkiej. Bill W. odwiedza wraz z Ebbym Calvary Rescue Mission i bierze udział w spotkaniu Grupy Oksfordzkiej. Po kolejnym zapiciu i duchowym doświadczeniu w szpitalu u dr. Silkwortha, Bill wchodzi na drogę trzeźwienia
Bill W. przebywa w Akron i doświadcza silnej pokusy napicia się; poprzez Grupę Oksfordzką z desperacją szuka innego alkoholika, z którym mógłby „popracować”
W amerykański Dzień Matki dochodzi do umówionej rozmowy Billa z dr. Bobem (Robertem Halbrookiem Smithem, proktologiem, który również zmaga się z silnym uzależnieniem od alkoholu), podczas której Bill opowiada o swoim doświadczeniu
10 czerwca 1935
Dr Bob wypija ostatnie piwo i angażuje się w działalność Grupy Oksfordzkiej w Akron;
Łańcuch zasad Grupy Oksfordzkiej i trzeźwości: Hazard – Thacher – Wilson – Smith owocuje powolnym rozwojem wspólnoty, którą założyciele nazwą się później Anonimowymi Alkoholikami;
Następuje odłączenie od Grupy Oksfordzkiej, w celu skupienia się na niesieniu posłania jedynie alkoholikom
Bill spisuje „Wielką Księgę AA” i na podstawie zasad Grup Oksfordzkich, Williama Jamesa i dr. Silkwortha formułuje 12 kroków AA; Po wielu dyskusjach i wysiłkach ze strony Billa i Anonimowych Alkoholików; „Wielkia Księga AA” zostaje opublikowana
S. Mary Ignatia Gavin CSA „Anioł Nadziei” (Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia pw. św. Augustyna) podejmuje długoletnią współpracę z dr. Bobem w Akron, gdzie w szpitalu św. Tomasza leczą kolejnych alkoholików, przyszłych członków AA
O. Edward Dowling SJ (jezuita) odwiedza Billa w Nowym Jorku mówiąc, że program 12 kroków jest podobny do „Ćwiczeń duchownych” Ignacego Loyoli i do końca swego życia wspiera Billa i członków AA
Do Programu zostaje dołączone tzw. 12 tradycji AA, regulujących zasady życia grupy; skupienie na problemie (uzależnieniu) i odejście od oparcia procesu zdrowienia na wierze i moralności chrześcijańskiej
Zostaje nadana oficjalna nazwa Al-anon, chociaż już wcześniej Lois Wilson – żona Billa, wraz z Anną Smith – żoną Boba, idąc za potrzebą rodzin alkoholików, organizowały dla nich spotkania
W USA powstają kolejne grupy problemowe oparte o program 12 kroków AA (np. Anonimowi Hazardziści), inne wspólnoty dedykowane rodzinom osób uzależnionych (DDA, Haz-anon), jak też wspólnoty rozszerzające pojęcie uzależnienia o inne zniewolenia życiowe (np. Anonimowi Depresanci)
Dr Zbigniew Tadeusz Wierzbicki przywozi z USA podstawowe teksty AA-owskie, które przekazuje poznańskiej Poradni Odwykowej przy ul. Marcinkowskiego 21
Z powodu używania w 12 krokach słowa „Bóg” i „Siła Wyższa”, cenzura zamyka miesięcznik „Zdrowie i Trzeźwość"
Psycholog Maria Grabowska pracuje z alkoholikami i Klubem Abstynentów w Poznaniu. Prawdopodobnie wiosną zbiera kilku pacjentów, którzy tworzą pierwszą grupę opartą o program 12 kroków AA w Polsce, nazwaną później „Eleusis”
Nowa prowadząca poznańskiej grupy, Maria Matuszewska, powierza jej nowemu członkowi tłumaczenie materiałów AA. Tłumacz ów nawiązuje korespondencję z The General Service Office (Biuro Służb Ogólnych), gdzie zgłasza poznańską grupę o nazwie „Eleusis”
„Eleusis” ostatecznie usamodzielnia się i jest to pierwsza działająca wg 12 Tradycji grupa AA w Polsce
Anonimowi autorzy tworzą i wydają w Ameryce podręcznik do prowadzenia warsztatu w duchu chrześcijańskim: „The Twelve Steps: A Spiritual Journey”, w którym następuje powrót do oparcia się na Bogu - Siła Wyższa utożsamiana jest z Jezusem Chrystusem, a rozważania krokowe opatrzone są fragmentami Pisma Świętego
Pastor Helge Seekamp (wraz z Regulą Sepcht–Gloor i Gerem Harrendorfem) tłumaczy ów podręcznik na język niemiecki: „Endlich leben: Heilung, Veranderung, Gelassenheit”, co przyczynia się do zakładania grup 12 Kroków przy kościołach chrześcijańskich w Niemczech
Ks. prof. dr hab. Romuald Jaworski, psycholog i wykładowca akademicki (we współpracy z Martą Kowalską) tłumaczy z języka niemieckiego podręcznik 12 Kroków w ujęciu chrześcijańskim: „Wreszcie żyć - 12 kroków ku pełni życia" (tzw. „niebieski podręcznik”)
Jacek Racięcki zaczyna prowadzić w Centrum Pomocy Duchowej ks. Pallotynów na ul. Skaryszewskiej w Warszawie warsztaty rozwoju osobowego i duchowego „Wreszcie żyć – 12 kroków ku pełni życia” (dla Wspólnoty Trudnych Małżeństw SYCHAR);
Stopniowo tworzy się Zespół Prowadzących pod opieką duchową ks. Jana Pałygi SAC;
W oparciu o "niebieski podręcznik" i doświadczenia zespołu ze Skaryszewskiej, powstają „niebieskie zeszyty”, które sukcesywnie spisuje i redaguje Paweł Surma
Zawiązuje się otwarta wspólnota związana z Kościołem katolickim, oparta na Programie 12 Kroków, zainspirowana Listem Św. Jakuba z Nowego Testamentu (Bill W. i dr Bob również się na nim opierali) i odwołująca się do 4 absolutów, której celem jest przemiana życia, poprzez pogłębienie i umocnienie relacji z Bogiem i trwanie na drodze rozwoju
Warsztaty „Wreszcie żyć – 12 kroków ku pełni życia" zmieniają nazwę na: „Dobra Droga – Warsztat 12 Kroków"; dekretem biskupa archidiecezji warszawsko-praskiej, środowisko „Dobrej Drogi” otrzymuje swojego kapelana oraz przenosi się do nowej siedziby przy ul. Gersona 27, gdzie mieści się również rzymskokatolicka kaplica i tworzy się duszpasterstwo;
Swoją działalność rozpoczyna Fundacja Droga 12 Kroków im. ks. prof. Romualda Jaworskiego
Dwaj terapeuci uzależnień dzielą się swoim spojrzeniem na Program 12 Kroków w ujęciu dla chrześcijan z perspektywy swojej kilkunastoletniej i praktyki – Cykl rozmów Jacka Racięckiego i Rafała Porzezińskiego na kanale Ocaleni.tv na YouTube:
Praca na Warsztacie ma na celu lepsze poznanie i zrozumienie siebie, uporządkowanie własnego życia i doświadczenie wewnętrznej wolności opartej na zaufaniu Bogu, a w konsekwencji uzdrowienie zdrowia duchowego i psychicznego. Przyjęcie swojego życia w całym jego trudzie, zobaczenia siebie oczami Bożej Miłości i wzięcie odpowiedzialności za to, na co faktycznie mamy w naszym życiu wpływ, pomaga wyjść ze zniewoleń i żyć pełnią życia, bez lęku.
Z Programu 12 Kroków w ujęciu dla chrześcijan korzystają m. in. osoby:
• zranione w dzieciństwie, przeżywające trudności emocjonalne, zmagające się z konfliktami wewnętrznymi i zewnętrznymi;
• cierpiące z powodu zaniżonej samooceny, osamotnienia czy też poczucia krzywdy;
• przeżywające nadmierny lęk, zależne i/lub szukające uznania za wszelką cenę;
• przeżywające trudności w związkach (ze współmałżonkiem, z dziećmi, z rodzicami);
• uwikłane w uzależnienia swoje i bliskich, trwające w toksycznych relacjach;
• mające nadmierną potrzebę kontroli, przesadnie odpowiedzialne i/lub unikające odpowiedzialności;
• tęskniące za dobrą relacją z Bogiem (mające trudne uczucia do Boga, doświadczających trudności w życiu sakramentalnym);
• pragnące zmiany na lepsze i chcące zadbać o swój rozwój osobisty.
